ECHO’S van RELIGIEUS LEVEN

Eerst dacht ik “Daar ga ik niet naartoe! Dat is iets voor nonnekes!”
Dan toch maar gegaan… en achteraf blij gegaan te zijn.
Omdat de monnik op het scherm zei dat God danst van vreugde, telkens Hij een wezen schept.
Omdat een zuster kwam vertellen over de nieuwe invulling die ze aan haar roeping had gegeven. Bezield en vastberaden.
Omdat we hoorden hoe lonend het was voor Abram (je weet wel, die later de naam Abraham kreeg) te luisteren naar Gods woord en weg te trekken, richting no man’s land.
Maar vooral omdat de uitwisseling nadien in deelgroepjes zo revelerend was.
Ik was zowat de enige “leek” in ons groepje, maar mijn oren tuitten van wat ik hoorde.
Wat ik vooral meedraag is hoe mooi een mens wordt als hij leeft vanuit God.
- fijngevoelig voor de noden van anderen en bereid eraan te voldoen
- in alle eenvoud uiting gevend aan twijfel, onzekerheid en de nood aan bemoediging
- breeddenkend genoeg om te kijken over de muren van de eigen congregatie
- verlangend om vrij te zijn van te strakke structuren
- levend vanuit een innig contact met de Eeuwige
- …
Zo is het dus om een vrouw van God te zijn.
Zou het kunnen dat ook ik…?

Zingen en balanceren

Het was al de derde keer dat ze naar Hof Zevenbergen kwam voor een zangproject: Antje De Wit, zangpedagoge en koordirigente.
En weer was het feest!
Omdat weinig of niets zoveel vreugde geeft als samen zingen.
Dit keer vertrekkend vanuit de gedurfde stelling:
“Durf uit balans te gaan om je evenwicht te vinden!”
Het werd een boeiende exploratietocht.
Want hoe denk je dat het voelt om te zingen, terwijl je zit op een grote wiebelende bal?
En hoe is het als je eigen gezang de echo is van de zingende ballon tussen je handen?
Kortom, we werden verwend met tal van mooie ervaringen.
Maar de allermooiste daarvan was de uitwisseling van geschenken.
De uitwisseling waarin ik mezelf geef als geschenk en de ander als gave ontvang.
Verwonderd, geroerd, dankbaar.

Poëzie-reeks 2017

Wie mooie,zinvolle gedichten wou smaken en daarover delen,kwam de voorbije winter aan zijn/haar trekken tijdens 5 sessies,telkens op zaterdagvoormiddag
van 10 tot 12u.Tijdens de laatste bijeenkomst werd afgesproken om in een afsluitende sessie uit de 30 gedichten een persoonlijke favoriet te kiezen (wat een moeilijke opdracht !)
en 5 mooie woorden te zoeken die een subjectieve betekenis hebben.En daarom hier een beperkte keuze uit de “mooiewoordenlijst”.Kan misschien inspirerend werken?

woordwolk

PASSIO

Toen “het doek viel” na de filmvoorstelling was er een minutenlange stilte.
Een veelzeggende stilte. Verpletterd als we waren door de weergaloos mooie uitvoering van de Mattheuspassie van Bach, wou niemand de betovering verbreken.
Voor mij kan het niet echt Pasen zijn zonder dit meesterwerk. Het staat dan ook jaarlijks op het programma. Maar deze uitvoering is de meest aangrijpende die ik ooit gezien heb, al is het dan een verfilming. Maar wat voor een! De regie van dit unieke project was in handen van Peter Sellars, die de Mattheuspassie de Mount Everest noemt van de muziek. Die wil hij ons niet alleen laten bewonderen, maar ook beklimmen.
Bij het bekijken van de film werden we begeleid door een musicoloog en een exegeet.             Muzikale fijnproeverij is geen hoofdzaak voor hen, maar via de machtige schoonheid van dit drama willen ze de toeschouwer brengen tot inleving in het lijden van de gekruisigde. Zo ook Sellars “Art is a bridge between the human and the divine.”Luisteren naar de Mattheuspassie is bidden. Er was dan ook ruimte voor stille tijd.
Wat mij, en ook anderen, vooral getroffen heeft in deze voorstelling is de inleving van zowel   koorzangers als solisten. We zijn zo gewend solisten stijfjes op het podium te zien staan, veilig verscholen achter hun partituur en de koorleden netjes in rijen naast elkaar. Maar wat we hier zagen was een uitbreken van de vertolkers uit dat korset tot wat een ontroerende expressie werd van het gezongen woord in mimiek en gestileerde gebaren, sober, maar tegelijk getuigend van een diep doorvoelde tederheid.
Dat raakt. En dan komen er traantjes. Genadevolle tranen, recht uit ons hart, waarin we, zoals in het lied van de bas, Jezus binnenlaten en hem als in een veilige haven laten rusten.
RUHE SANFTE, SANFTE RUH!  

Mia L

Passio

Niet iedereen houdt van klassieke muziek en bijzonder van Bach. Zelf ben ik van zijn cantates een grote liefhebber. Zo heb  ik reeds twee keren een voorstelling van de Mattheuspassion lijfelijk beluisterd:: in het Lemmensinstituut te Leuven en in de Mechelse kathedraal. Het was telkens een hele belevenis.
Gister, vrijdag, ben ik naar Hof Zevenbergen in Ranst getrokken om er een inleiding en DVD-voorstelling te beluisteren aan de hand van een uitvoering in Berlijn onder leiding van Peter Sellers. Door de manier van presentatie was het een hele verassing! Het was geen statisch gebeuren met orkest, zangers en koren, ook geen theater maar wel een meer dan geslaagd ritueel. Door de inleidingen ontdekten we niet alleen het alles overstijgende muzikale maar ook de diepere spirituele inhoud. Deugddoend om er even bij stil te staan!  Wel strookt het thema “zoenoffer” ,die Bach telkens opnieuw liet horen,  niet met mijn huidige visie op het hele gebeuren. De kruisdood is voor mij en wellicht vele tijdgenoten niet zozeer gewild als zoenoffer voor de zondige mensheid maar was eerder het gevolg van een radicale keuze.
Met dank voor wie  mij tot in Ranst en terug huiswaarts hebben gebracht.

Jos P

29 januari 2017…

de grote zaal loopt vol met trouwe fans van Thomas Merton maar ook met mensen geboeid door zijn typering:
‘een zoeker in onzekere tijden’.
De dag wordt inhoudelijk gedragen door de Mertonvrienden. Voor meer info zie  (link).
Chris Smits zette de toon in haar inleidend gebed tegen de achtergrond van W.Vermandere’s ontroerende en verstillende muziek.

Jij,
die ik zoek
Jij die bent
die mij tot leven riep

Onherbergzame, overweldigende
stilte
leegte
niets

Onverwacht,
ongevraagd
omring Je mij
adem Jij mij

Jij die mij kent
Jij die mij zoekt
van bij het begin


Dat deed ook het filmpje met citaten en beelden van Merton zelf.
Daarna gaf W. Eurlings, voorzitter van de Mertonvrienden,
een sterke schets van de levensloop en de ontwikkelingen in het denken en geloven van Merton,
ook weer doorspekt met indringende citaten.
Indrukken die blijven nawerken: vrijheid, openheid, ontmoeting …
Een meditatieve wandeling in de Bovenhof langs poëtische teksten…
de zon brak door …
Ze verwarmden het hart van de wandelaars.
Daarop speelde Dirk Doms nadien mooi in met een rustige en bezielde wandeling
doorheen fragmenten uit het immense briefmateriaal dat Merton heeft bijeen geschreven.  
Een hartverwarmende en hoopvolle dag!

Leesgroep 'Over God'

leesgroep

 

 

 

 

 

 

Zeventien mensen rond een tafel.
Om te praten over God.
Geef toe: er zijn minder fragiele onderwerpen te vinden.
Twee boeken hadden we gelezen:
“Geduld met God” van Tomas Halik en
“Niemand heeft God ooit gezien“ van Maurice Bellet.
Grondig hadden we ons verdiept in de visie van de schrijvers,
maar de lectuur was enkel een toegangspoort
tot een reflectie op onze eigen religieuze beleving.
Hoe verschijnt God in mijn leven?
Als een Afwezige Aanwezige?
Als de diepste grond?
Een intieme vriend?
Of helemaal niet?
We luisteren naar elkaar,
we zeggen hoe wijzelf het ervaren,
we stellen affiniteiten vast of verschillen… het maakt niet uit.
Wat telt is het samenzijn en het weten dat we samen op weg zijn.
Op weg naar die Ene, van wie we niet precies weten wie Hij is of hoe Hij is,
maar van wie we graag geloven dat Hij er is en dat Hij bij ons wil zijn.

ML

Twee sfeerbeelden van een boeiende avond o.l.v. prof Rik Torfs