Verbondenheid als antwoord op 'cultuur van melancholie'

Na de dag over Verbondenheid op het Hof moest ik terug denken aan de film ‘Melancholia’ van de Deense cineast Lars von Trier.
Melancholia is de naam van een blauwe planeet die onvermijdelijk in botsing zal komen met de aarde. In deze metafoor wordt de malaise zichtbaar waaraan onze cultuur lijdt.
Maar Justine, de hoofdpersoon, vindt een manier om de fatale schok op te vangen en de paniek bij haar jonge neefje weg te nemen.
‘Je kent toch de Magic Cave!’ zegt ze ’Daarin zijn we onkwetsbaar.’ Samen bouwen ze dan een hut met slechts enkele takken, want de tijd dringt. Je ziet Melancholia naderen.
In dit zo kwetsbare bouwsel zetten ze zich samen heel rustig neer.
‘Sluit je ogen’ zegt Justine ‘en geef me je hand.’ En zo wachten ze op…
De Magic Cave en de verenigde handen zie ik als een symbool van de verbondenheid, die ons kan beschermen tegen elke dreiging die op ons afkomt.
Mooi toch!
Geef me je hand…

Verbondenheid.

Over de cultuur van de melancholie, over depressie en burn-out , daarover zou het gaan op de dag over ‘verbondenheid’.
Dat beloofde een deprimerende bedoening te worden!
Maar niets daarvan! Buiten vroor het stenen uit de grond, maar binnen voelde het warm.
Want Ria Grommen, die het landschap van de cultuur van de melancholie duidelijk in kaart bracht, wees erop dat hét antwoord op die diepe menselijke ellende net ‘verbondenheid’ is. Warme relaties waarin we mekaar dragen. Geschraagd door het samenspel van ‘geven’ en ‘ontvangen’.                     Zo kan het leggen van verbinding (deze meer actieve term had de voorkeur boven het woord verbondenheid) een hefboom zijn voor het helen van de levensmoede mens en ongetwijfeld het aantal depressies in onze samenleving terugdringen.
Verbinding is ook het thema van het boek ‘Oorlogsvlieger’ van Antoine de Saint-Exupéry, waaruit we fragmenten hebben gelezen. In zijn reflecties daarop liet Hein Blommestijn de oorlogspiloot en schrijver ook als een moderne mysticus tot leven komen.
Bij de nabespreking hebben we samen met Ria en Hein diep gegraven. We cirkelden rond vragen over onze roeping als mens om uit te komen bij de sublieme slotconclusie dat er geen mooiere, hechtere en diepere verbinding tussen mensen mogelijk is dan wanneer ‘God in mij’ houdt van ‘God in jou’.
So be it!

feest

 

 

 

 

 

 

 

Geweldig!
Ja, ik heb het over het “FEEST OP HET HOF”.
Geweldig gezellig, geweldig bevolkt, geweldig boeiend, geweldig lekker…
Voor één keer werd het vrolijk gesnater van de eendjes overstemd door het blije getater van mensen. Ook van de kleinsten. Die konden eerst hun snoetje laten beschilderen om dan zelf glasramen te schilderen of volksspelletjes te doen. Dit keer geen K3 of Kabouter Plop, maar echte spelletjes van in oma’s tijd zoals sjoelbak of diabolo.
Je kon er zingen, wandelen, koekjes bakken, shoppen, keuvelen…
Maar het zou teveel zijn om al mijn impressies uit te drukken.
Daarom deze ene ontboezeming:
“Lief HOF toch! Dit feest had je echt verdiend! Want je bent een oord om van te houden!”

DANK U WEL aan ieder die erbij was

DANK U WEL aan alle helpende handen

Dankzij jullie werd het een fantastische dag

3septmis 3septoverzicht

 Lees ook artikel op kerknet